Ταραξάκο

Ταραξάκο (Taraxacum officinale) Πολυετής πόα, κοινή σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπου είναι γνωστή με τα ονόματα πικραλίδα, αγριομάρουλο, πικραφάκα και άλλα. Το όνομα πρέπει να προέρχεται από τη λέξη τάραξις, με την οποία οι ιατροί του Μεσαίωνα ονόμαζαν κάποια ανωμαλία των οφθαλμών και για τη θεραπεία της οποίας χρησιμοποιούσαν το φυτό αυτό. Κατ’ άλλους προέρχεται από το τάραξις (= ανησυχία) και από το ακέομαι (= θεραπεύω). Ήδη ο Θεόφραστος περιγράφει το φυτό με το όνομα αφάκη. Ειδήσεις για την φαρμακευτική του χρήση έχουμε για πρώτη φορά από γραπτά Αράβων ιατρών, (Αβικέννα, 980-1037, Σεραπίων, 9ος ή 10ος αιώνας ), οι οποίοι το αποκαλούν tarakshagan. 
Tο ταραξάκο είναι από τα πιο διαδεδομένα βότανα της Eλλάδας, με πολύπλευρη δράση, γι’ αυτό και του έχει αποδοθεί πλήθος χαρακτηρισμών, όπως ταραξάκο «το ιαματικόν», «το θεραπευτικόν», «το καταπληκτικόν», «το μαγικόν».
Τα φύλλα ποικίλλουν ως προς το μέγεθος και τη μορφή, τα δε άνθη φέρονται κατά δέσμες υπό μορφή κεφαλίων αργά την άνοιξη μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου.
Έχει πολύτιμες φαρμακευτικές ιδιότητες και δρα ευεργετικά στον οργανισμό σαν τονωτικό, αντισκορβουτικό, διουρητικό. 
Tο ταραξάκο βοηθά στο μεταβολισμό των σακχάρων και των λιπών - γι’ αυτό και θα μπορούσε να βοηθήσει έναν υπέρβαρο με αυξημένη χοληστερίνη. Eπιπλέον, ρυθμίζει την όρεξη, συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία του ήπατος και έχει καταπραϋντική δράση.
Χρησιμοποιείται όλο το φυτό και κυρίως η ρίζα. Η συλλογή γίνεται κατά την άνοιξη.

Σημείωση: Η ως άνω παρουσίαση του φυτού, σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί συνταγή. Η συμβουλή ειδικού κρίνεται απαραίτητη πριν από την χρήση του φυτού