Γεράνιο ( Αρμπαρόριζα) 50 γρ

Γεράνιο (Geranium) Το γεράνι (Αρμπαρόριζα, Πελαργόνιο, Βρωμοσαρδέλλα, Ψαρόγαλο Αγγλικά: Herb Robert, Red Robin, Death come quickly, Robert Geranium) είναι γένος φυτών, που περιλαμβάνει πάνω από 400 είδη εκ των οποίων Geranium robertianum (Γεράνιο το ροβερτιανό), είναι το πιο σημαντικό και ανήκει στην οικογένεια των Γερανιοειδών (Geraniaceae)

Είναι μονοετής πόα ύψους 50-70cm και βλαστό τρυφερό που σχηματίζει πολλές διακλαδώσεις. Τα φύλλα του είναι ανοιχτόχρωμα, τριγωνικά, σχιστά φτεροειδή, διαιρεμένα σε 3-5 λοβούς και όλο το φυτό είναι τριχωτό. Το χρώμα των ανθέων είναι ανοικτό ροζ και διαθέτει 5 πέταλα.. Έχει μέτριες απαιτήσεις σε φως και απαιτεί ελαφρά εδάφη μέσης σύστασης, που συγκρατούν την υγρασία.

Το βότανο πήρε το όνομά του και από την ελληνική λέξη «γερανός», λόγω της ομοιότητάς του καρπού του με το ράμφος του ομώνυμου πουλιού. Είναι παλιό αρωματικό φυτό, που αποδιδόταν κατά τον Μεσαίωνα στον Άγιο Ροβέρτο. Σύμφωνα με το Δόγμα των Υπογραφών του 17ου αιώνα, το κόκκινο χρώμα του συμβόλιζε τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Το θεωρούσαν καλό για την ανανέωση του αίματος και το έδιναν για εσωτερικές αιμορραγίες και για διαβήτη. Το άγριο γεράνι (Geranium macylatum) έχει παρόμοιες ιδιότητες με το Γεράνιο το ροβερτιανό και για τον λόγο αυτό οι ινδιάνοι της Αμερικής Σιού, αποξήραιναν τις ρίζες, τις κονιορτοποιούσαν και έκαναν μια σκόνη που χρησιμοποιούσαν για να σταματούν τις αιμορραγίες σε περιπτώσεις τραυματισμών.
 
Από πολύ παλιά το χρησιμοποιούσαν σε γαργαρισμούς για τις αμυγδαλές, σε καταπλάσματα σε περιπτώσεις έμφραξης των μαστών και κατά της διάρροιας. Σε περιπτώσεις ελαφρών πληγών τοποθετούσαν κοπανισμένα φύλλα πάνω στις πληγές, γιατί το θεωρούσαν εξαιρετικό επουλωτικό και απόφευγαν τα σημάδια. Χρησιμοποιήθηκε στη θεραπεία του πονόδοντου και σε αιμορραγία της μύτης και πίστευαν πως δρα θετικά σε αδενική φυματίωση γιατί διαλύει τα αιματώματα. Ήταν κατάλληλο ως έγχυμα ή κατάπλασμα για την περιποίηση των ματιών, σπυριών του δέρματος, των λειχήνων και των φλεγμονών του στόματος. Το έβραζαν επίσης με βούτυρο και τον ζωμό τον έκαναν αλοιφή κατά της κασίδας. Οι τανίνες που περιέχει το βότανο του προσδίδουν στυπτικές ιδιότητες και περιστασιακά χρησιμοποιείται για να σταματήσει την αιμορραγία ή σε πρόβλημα υπερβολικής απώλειας αίματος κατά την εμμηνόρροια, ή αιμορραγία της μήτρας. Επίσης χρησιμοποιείται για να θεραπεύσει τη διάρροια (ιδίως σε ηλικιωμένους και παιδιά). Σύγχρονες έρευνες δείχνουν ότι μπορούν να χαμηλώσουν το ζάχαρο του αίματος και έτσι βοηθά στον διαβήτη. 

Το βότανο περιέχει γερανίνη η οποία είναι πικρή ουσία, αιθέριο έλαιο, σημαντικά ποσά βιταμινών Α, Β και C και μεταλλικά στοιχεία όπως ασβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο, σίδηρο, φώσφορο, γερμάνιο, τανίνες, μηλικό οξύ και φαινόλες (που δρουν ενάντια στους ιούς).

Σήμερα χρησιμοποιείται για τις στυπτικές, διουρητικές, επουλωτικές και αντιρρευματικές ιδιότητες αν και οι εφαρμογές του είναι ελάχιστες. Είναι αποτελεσματικό για τη διάρροια, τη δυσεντερία και τις αιμορροΐδες αλλά και για πονόλαιμους, ουλίτιδα και περιοδοντίτιδα. Στην ομοιοπαθητική το χρησιμοποιούν για περιποίηση οφθαλμιών, των σπυριών του δέρματος, των λειχήνων και τις φλεγμονές του στόματος.

Σημείωση: Η ως άνω παρουσίαση του φυτού, σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί συνταγή. Η συμβουλή ειδικού κρίνεται απαραίτητη πριν από την χρήση του φυτού.